دستامو بگیر تو دستات برای آخرین بار......

یه لحظه چشماتو ببند شاید منو یادت بیاد همون که بهش گفتی یه روز

جای تو هیچ کس نمیاد ...

نشکن منو

پسم نزن

چند بار باید به چشم تو بشکنم آروم بگیری

چقدر باید اشک بریزم تا منو تنها نذاری

اما من هنوز دوستت دارم اینو بدون

حتی اگه قلبتو پس بگیری

اگه مثل امروز بهم بگی نمی خوام تو رو میتونی بری...

هنوزم چشماتو می پرستم و بی تو هر لحظه در گیر تو ام

تو خیالم دستاتو میگیرم

و باز هم احساس میکنم پیش تو ام.

چقدر سخته همیشه وقتی تنهایی،یه قطره اشک آروم روی گونه ات لیز می خوره و صورتت رو خیس میکنه...

اون یه قطره یادآور روزای خوبیه که کنارش بودی.یادآور روزایی که دستات تو دستش بود و بهت لبخند می زد.

حالا دیگه فقط خاطره هاش برات مونده

حالا دیگه صداش هم برات گنگ و نامفهومه...

شاید دیگه نتونی اون طور که می خوای تصورش کنی و تو همین طور تو تنهایی خودت گریه می کنی.دریغ از یک دست که بیاد و اشکات رو پاک کنه،که بیاد و از تنهایی درت بیاره...

گریه کردن خوبه اما این وقتی خوبه که اون هم بدونه داری واسش گریه می کنی

این وقتی خوبه که اون هم بدونه دلی واسش بی قراره...

تو تنهایی تصورش می کنی،براش اشک می ریزی،صداش می کنی...

اما وقتی به خودت میای می بینی هیچ کس دور و برت نیست تا آرومت کنه

کسی نیست تا تو رو تو آغوش خودش آروم کنه و بهت بگه دوستت دارم و تو این ها رو با یه اشک کوچیک تصور می کنی...

خسته شدم می خواهم در آغوش گرمت آرام گیرم ...

خسته شدم بس که از سرما لرزیدم

بس که این کوره راه ترس آور زندگی را هراسان پیمودم،زخم پاهایم به من میخندد...

خسته شدم بس که تنها دویدم...

اشک گونه هایم را پاک کن و بر پیشانیم بوسه بزن...

می خواهم با تو گریه کنم ...

خسته شدم بس که تنها گریه کردم...

می خواهم دستهایم را به گردنت بیاویزم و شانه هایت را ببوسم...

خسته شدم بس که تنها ایستادم...

ولی نیستی دیگه خستم از همه چی...

خسته شدم از بس نقش بازی کردم وخندیدم تا بقیه ناراحت نشن...

دلم تنهایی میخواد دلم گریه طولانی میخواد دلم تورومیخواد که دیگه نیستی پیشم

خدا جونم بهم صبر بده و کمک کن بشم مونای سابق.......

دل من تنها بود

دل من هرزه نبود

دل من عادت داشت که بماند یک جا

به کجا؟

معلوم است به در خانه ی تو

دل من ساکن یک باغچه بود

دل من ساکن یک آیینه بود

تو هر روز به آن می نگری

دل من ساکن دیوار و دری است

 که تو هر روز از آن می گذری

راستی دل من را دیدی

نگـــــــران نباش، " حــــال مـــن خـــــــوب اســت "

"حــــال مـــن خـــــــوب اســت" ... خــــــوبِ خــــوب ...

تا زمانیکه قلبم را از آن خود نکردی

به من نگو دوستت دارم

به همان خــــــــــــدا من با این واژه زندگی خواهم کرد

اگر هم نفرین نکنم آه دل شکسته دامن گیرت خواهد شد

من از شکستن ها بیزارم

می خواهم جلوی دلم سربلند باشم

اینبار با دلت بگو :

آیا مرا دوست داری؟

هوا سرد است...

تو مرا تنگ در آغوش می گیری.

تنت را بو میکشم

دستانت را می فشارم

هوا سرد است ... دلم می لرزد

اما

گرمای قلبت را حس میکنم

مست می شوم در ثانیه هایی که با عطر تنت نفس میکشم.

همه عمر شراب شیراز خواهی ماند

آنجا در آن دور دست ها

خواهم نشست و بالاپوش بنفش را بخود می پیچم.

همراه لای لای صندلی، زمان را ورق خواهم زد

لبخند میزنم... لبخند می زنی برای همه‌ی گذشته ها

سهم من... همه‌ی خاطرات تو شد برای همه عمر

میترسم...

دلم را هراسی فرا گرفته است!

میترسم....

میترسم از اینکه دوباره سفیدی محبت تبدیل به سیاهی غم شود.

میترسم از اینکه شیرینی سخن به تلخی زهر شود .

میترسم از اینکه گمان های خوب به گمان هایی بدتر از بد تبدیل شوند.

میترسم از اینکه به یک روزه دوستت دارم ها به دیگر نمی خواهمت تبدیل شوند.

می ترسم از خوابی که پیام آور جدایی باشد.

افکار بدی هستند اما...

روزگار بی رحمانه نشانم داده است که زندگی تنها گمان های خوب نیست زندگی بستری از بدی ها را هم دارد.

پس خدایا کمکم کن مثل همیشه.......

حالا یک بار از شهر می رویم

یک بار از دیار

یک بار از یاد

یک بار از دل

و یک  بار از دست

قلاب علامت کدامین سوال است که بدان پاسخ میدهند؟

آزمون زندگی ما پر از قلاب هایی است که وقتی اسیر طعمه اش میشویم تازه میفهمیم ماهی ها بی تقصیرند!

طمع کینه خشم لذت غرور انزجار انتقام ترس تنبلی شهوت .....

من مفتون و اسیر کدام طعمه و قلاب شده ام و یا خواهم شد؟

خداوندا کمکم کن از کنار این قلاب ها و طعمه ها بگذرم که شاید دیگر فرصتی برای برگشتن به پاکی دریا نباشد.

یه شب بهم گفت ای مهربون

من میمونم توم بمون

گفتش بهم ای با وفا

یادت نره این عهدمون

حالا کجا رفت اون بی وفا ....

از هیاهوی واژه ها خسته ام

من سکوتم را از اوراق سپید آموخته ام.

آیا سکوت روشن ترین واژه ها نیست؟

همیشه در خلوت مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ خونسردترین واژه ها نیست؟

تا چشم گشودم از چشم زندگی افتادم .

شبی شاید امشب

زیر نور یک واژه خواهم نشست

نام خونسردترین معشوقه ام را

بر حواس پنچگانه ام خال خواهم کوفت.

و هم زمان

پایین آخرین برگ خاطراتم

خواهم نوشت:

پایان

در انتظار تو گل آفتابگردانی را می‌مانم که در ابتدای یک صبح تابستانی زمانی که هنوز خورشید مهمان آسمان نشده است، سر به زیر افکنده و گویی از شدت انتظار اشک می‌ریزد.

گاه اشتیاق به تو مرا چون سبزه‌ای می‌نماید که چند روزی است آبی ننوشیده است و با رخ زرد به آسمان می‌نگرد و انتظار باران را دارد و یک تکه ابر کوچک نیز دل او را شاد می‌کند.

گاه شدت هجران چنان است که دلم چوب خشکی را می‌ماند که در دام آتشی هولناک اسیر است و می‌سوزد و فریاد دلش چون دود از او بر می‌خیزد.
این همه انتظار، اشتیاق، سوز فراق، خواستن، عشق، دوست داشتن و محبت را خدای به قلب من سرازیر کرده است و من احساس می‌کنم که از جان من هیچ نمانده جز عشق تو و قلبم هیچ نیست جز محبت تو و در تار و پود هستی من جز اشتیاق به تو جریان ندارد و بر این لطف خدای، او را شاکرم.

عمو دلم برای صدای قشنگت تنگ شده . عمو نیستی ببینی خونه بدون تو چقد سوت و کور شده . جات خیلی خالیه هنوزم باورم نشده که دیگه نیستی...

دلتنگ تر از همه ی دلتنگی ها

گوشه ای میشینم و

حسرت ها را میشمارم..!!

و باختن ها را

وصدای شکستن ها را..!!

و وجدانـم را محاکمه میکنم!

من به کدامین دلتنگی خندیدم

که این چنین دلتنگم!؟ به کدام؟!

فکرشو کن یه شب با هم یه گوشه ای تنها باشیم

با چهار تا دیوار و یه سقف جدا از این دنیا باشیم

من باشم و تو باشی و یه جفت دلهای بیقرار

 فرصت خوب انتقام از لحظه های انتظار

فکرشو کن عروسکم به اون شب پر التهاب

 چشمهاتو روی هم بذار ، امشب به یاد من بخواب

 فکرشو کن دستهای من رو قلب تو جون بگیره

دل دل بیقرارتو، توو سینه آروم بگیره

نه ساعتی باشه که شب سر بره و تموم بشه

نه هیچ کسی سر برسه ، ثانیه ای حروم بشه

چشمهاتو روی هم بذار ، امشب به یاد من بخواب

در قلب مهربانت براي هميشه و تا ابد اسير شدم

و تا ابد از ته دل دوستت دارم عزیزم

هيچوقت تنهام نگذار ، هميشه با هام باش ودوستم داشته باش

خیلی دوستت دارم بیشتر از آنچه که تصور میکنی...

از تمام دار و ندارم در این دنیا یک دل داشتم آن هم به تو تقدیم کرده ام

تو تمام هستی و زندگي منی ، با سرنوشت می جنگم تا به تو برسم ای هستی من...

بگذار سرم را بر روی شانه هايت بگذارم و برایت از این قلب عاشقم بگویم...

دلم همیشه در جستجوی تو بوده است و همیشه آرزو داشتم

عاشق قلب مهربان تو باشم و در قلب مهربان و عاشقی مثل تو اسیر شوم...

اینک که تو را یافتم دیگر هیچ آرزویی از خدای خویش ندارم زیرا تو همان آرزوي مني

باور داشته باش که بدون تو این زندگی برای من به معنای زنده بودن نیست

شاید زمانی که بعد از تو از این دنیا بروم ، باور کنی که زندگی بدون تو را نمیخواهم و حتی یک لحظه هم طاقت بدون تو نفس کشیدن را ندارم!

با تو زندگی کردن برایم به معنای خوشبختی است و با تو خوشبخت و به تمام آرزوهام ميرسم ...

پس با من باش ، با من زندگی کن ، و با من بمان تا من نیز با تو عاشقانه

بمانم و لحظه به لحظه ، عاشقانه تر از همیشه از ته دلم بگویم :

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه ی دلتنگیها و نبودنهایت می شد

کاش بودی تا سر به روی شانهای مهربانت میگذاشتم

و دردهایم را به گوش تو می رساندم.....

بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعداز تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب می شود

میدانم که نمیدانی بدون تو دیگر بهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جز انتظار آمدنت

چه آرام و زیباست نفس کشیدن در کنار تو.چه دلنشین است.

اما وقتی این احساسم را نمیدانی.

وقتی همه کسم تویی و نمی دانی.

دارم میمیرم.

قلبی سوخته دارم.چه کنم؟تو بگو چه کنم.

هرگاه به تــــــــو

می اندیشم ترس از دست دادنت دو باره در وجودم آتش میگیرد.

وای به حالم اگر روزی بروی.تنهایـــی ام را بفهم.

بفهم که از تو جز عشقی پاک چیزی نمی خواهم.

کنار تو نفس کشیدن عادت من است.

نگاه مهربانت آرامش را به من میدهد...

اگر هیچ راه و حرفی وجود نداشت برای صحبت کردن

من باز هم صدایت را میشنوم ،

 اگر هیچ اشکی وجود نداشت ، من تو را احساس میکنم

و حتی اگر خورشید از تابیدن جلوگیری میکرد و تمام پایان ها به عشق

منتهی میشد

من تو را اینجا دارم

ستاره ناب

وقتی ستاره ها سوسو زنان مرا به تو می خوانند من دلم  می ماند جا می ماند به تو به کدامین مهر کدامین عشق به کدامین سلام اول وقت مرا مهربان چنین به خود خواندی هزاره بی پایان.

مرا به لطف خواندی به کدامین نیکویی به کدامین سرخی گونه مرا به کدامین مهرورزی چنین آرام پاک کردی .

به نبض ضربان شمعدانی و ترشی دانه های انار کودکانه عادت کرده بودم.غافل از آنکه پاییز میرود و تو هم.....

در بنفشه زار چشم تو ز بهترین بهشت ها گذشته ام ، من به بهترین بهارها رسیده ام ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من ، لحظه های هستی من از تو پر شده است ،در تمام روز ، تمام شب ، در تمام هفته ، در تمام ماه ، در فضای خانه ، کوچه ، راه ، در هوا زمین ،درخت ، سبزه ، آب ،خطوط درهم کتاب ، در نیلگون خواب ، ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن ، بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام . ای نوازش تو بهترین امید زیستن ، در کنار تو من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام .

در بنفشه زار چشم تو برگ های زرد وبنفش ، عطرهای سبز و آبی و کبود نغمه های نا شنیده ساز می کنند بهتر از تمام نغمه ها و سازها ! خوب خوب نازنین من ، نام تو مرا همیشه مست می کند بهتر از شراب بهتر از تمام شعرهای ناب نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است من ترا به خلوت خدایی خیال خود ؟، بهترین بهترین من خطاب می کنم  بهترین بهترین من.